| Viaxe
á arquitectura medieval galega
Declarada
monumento histórico-artístico, a igrexa de
Mens aparece citada no testamento de Urraca Fernándes, filla
do Conde de Traba,
no ano 1199. O templo, erexido en 1134, aínda que o seu muro
norte semella máis antigo, foi mosteiro vencellado primeiramente
ao San Martiño Pinario de Santiago para o ser despois á
Colexiata da Coruña.
Sobre
a súa planta basilical érguense tres naves cobertas
por arcos de medio ponto e bóvedas de medio cañón
de destacable arquería, rematadas na testa da construcción
por dous ábsides semicirculares laterais e un pentagonal
central. A porta románica da fachada é un engadido
posterior. Merecen asemade seren destacadas a porta do muro sur,
os capiteis e os idoliños. Unha vez ao ano, a antiga
igrexa monástica engalánase para acoller as Noites
Musicais, famosos encontros de música culta celebrados
todos os veráns neste histórico e incomparable marco.
Outra festividade sobranceira no lugar é o Santiago de Mens,
en xullo.
Desde
o castelo ou Torres de Mens, anterga propiedade do clan dos
Moscoso de Altamira, exercían os señores o seu poder
sobre o norte de Bergantiños. Destruída nas Guerras
Irmandiñas de 1467 e reedificada posteriormente, a fortificación,
bó exemplo da arquitectura civil galega do séc.
XV, conserva a muralla defensiva e mais tres torres cadradas. Os
veciños aseguran que un tunel subterráneo comunica
as Torres coa igrexa, tecendo fantásticas lendas ao redor
desta especulación.
|