Os buques non necesitan unha razón estraña para perderse, a sarta de historias referentes á actividade de naufragadores, se é que debésemos atopar un termo para definilos, nas costas galegas, non son máis que infundios sen a menor base, histórica, ou de sentido común.

A recente teoría de paranoicas conspiracións internacionais para afundir determinados barcos nas nosas costas non se sostén baixo ningún punto de vista, mírese como se mire. O que sempre existiu, existe e seguirá existindo é o aproveitamento dos obxectos que o mar arroxa á costa, obxecto único dos raqueros, xunto a incursións esporádicas aos buques abandonados. Ademais de desposuír cadáveres dos seus xa, aínda que só para eles, inútiles pertenzas.

E é que non existe o menor documento que apoie a teoría conspiracionista. A perda dun buque é seguida por unha investigación na que se analizan as causas do naufraxio, ao capitán sométeselle a unha enquisa, así como aos seus oficiais e tripulantes. Esta enquisa pode conducir a un xuízo se se aprecian feitos que poidan ser constitutivos de delito. Se nalgún caso existise algún tipo de iniciativa por parte dos habitantes da costa para provocar o naufraxio de embarcacións, saíse á luz, e nese caso a prensa, os parlamentos español e estranxeiros, as compañías aseguradoras, os gobernos e calquera outra instancia implicada, sinalarían aos habitantes da costa galega como asasinos e tomáronse as medidas oportunas.

Non comprendemos o motivo polo que certos autores están a tentar converter en criminais a persoas nin peores nin mellores que os de calquera outro lugar, pero que cando houbo necesidade de saír ao mar a rescatar tripulantes de buques en perigo, ou de recoller cadáveres pola praia e darlles sepultura, estaban aí. E así o recoñeceron a prensa, os parlamentos da época, as compañías aseguradoras, os gobernos e até a Sociedade de Salvamento de Náufragos mediante mencións, premios e recompensas. Sobre todo recoñecérono os propios náufragos, quen en ningún caso dos máis de 700 buques documentados perdidos en Galicia fixeron mención a semellante circunstancia.

Descoñezo o motivo para lanzar infundios de tal calibre pero é lamentable, xa que provoca perda de tempo tanto a súa lectura, como a súa refutación como é o caso.

Non deixa de resultar curioso que na maioría dos naufraxios dados como provocados, houbese sobreviventes que en ningún caso achacaron a perda dos seus buques a luces, vacas, nin "rabos de pasa". Nin tan sequera os capitáns ao mando de buques perdidos buscaron a desculpa fácil de arrastrar polo lodo o nome daquelas persoas que tanto deron por asegurar a súa vida e benestar.

É hora de esixir as probas que levan a algúns a afirmar que parte dos naufraxios producidos en Galicia en anos tan próximos ao noso tempo provocáronos xentes sen escrúpulos, habitantes e parentes dos actuais veciños da costa galega.

Fronte á invención dunha mentira que cada vez máis vemos publicada en distintos medios, ou certos libros absurdos, deberiamos divulgar a visión xenerosa dos habitantes da costa galega, reaccionando en masa para socorrer a unhas persoas que, a parte de naufragar nas súas costas, ningunha outra vinculación uníaos a esta terra.

Non querería deixar de sinalar, para tentar desterrar estas ideas pseudohistóricas que ameazan con popularizarse, a necesidade de facer un exercicio de imaxinación extraordinario para dar crédito aos sistemas de naufraxio provocado polos supostos naufragadores. Así, o que afirme que subido a unha pena da costa, tocando unha campá, pode provocar a perda dun buque, ou vive máis aló da lóxica ou, cousa máis probable, toma por parvos aos seus posibles lectores.

Nada demostra até hoxe a existencia en Galicia de tan sinistras prácticas que, de existir, deixarían algún rastro documental. Ninguén até agora foi capaz de sacalo á luz, co cal a formulación dos naufraxios provocados non alcanza de ningún modo o carácter de feito certo que algúns pretenden outorgarlle.