Tanto raqueiros coma praieiros eran auténticos piratas de terra. Os primeiros, máis sanguinarios, adoitaban asasinar ós náufragos, xa que os mortos non falan. Os praieiros, simplemente provocaban o naufraxio e agardaban nunha praia, previo estudo das correntes, a que a carga do barco chegara a terra.

O seu modo de operar era moi simple: nas noites de tempestade, ceibaban vacas cun candil nos cornos, de xeito que o barco que navegaba frente a costa, ó ve-la luceciña moverse, cría que había outra nave ou poboación moi preto. Deste modo, o barco aproximábase máis á costa para gorecerse, sen se decatar de que estaba a achegarse a perigosas rochas e a un fin seguro.

Aínda que os piratas de terra de Galicia son os máis famosos, hai constancia da existencia dos mesmos na Bretaña, Cornualla, Irlanda e no País de Gales. Pénsase que, por igual que acontecía na piratería marítima, os piratas de terra tiñan establecidos sistemas de información entre eles. Así, o paso de barcos con certas mercadorías por diante destes territorios xa era coñecido antes de que o navío chegara á determinada zona. É curioso observar que todos estos polos de piratería terrestre teñen un denominador común: a raíz fisterrá e céltiga, así como as antigas relacións entre todos estes pobos.

A explicación destas prácticas de piratería é moi sinxela. As primitivas vías de comunicación (ata os anos 1950 non chegan as estradas de asfalto), a incomunicación dos lugares e a falta de relacións coa xente do exterior, unha base económica dependente da pesca, e a dureza do inverno nestas terras (podía pasar moito tempo sen saír ó mar), causaba que un bo xeito de asegura-lo sustento fóra este tipo de piratería.

Por outra banda, a existencia dos "dereitos de naufraxio", que daban dereito ó señor feudal a unha porcentaxe do valor dos bens do barco naufragado, facía que se acolleran estas prácticas e que estiveran casi legalmente protexidas polo dono das terras, xa que para o noble supoñía uns ingresos que doutro xeito non conqueriría. Incluso se falaba da información ós raqueiros por parte do señor, a fin de que se fixeran co botín.

Aínda hoxe pódense oír moitos contos sobre sucesos con este tipo de xentes, os raqueiros; xentes que, segundo as lendas, ninguén coñecía, pero que si existían e utilizaban a noite para moverse polos seus propios camiños asexando posibles presas.