Ponteceso é célebre polo seu bó xantar : sonlle pratos reputados as angulas, a lamprea, o percebe de Corme, e a faba, ofrecidas aos visitantes nos seus restaurantes e algunha que outra celebración gastronómica. A vila acolle asemade outras festividades, relixiosas como a Barquiña ou o Carme.

As terras de Ponteceso dan conta dunha abondante e rica arquitectura civil e relixiosa. No tocante á primeira, compre subliñar o Pazo de Amarelle en Nemeño, o lugar do Couto, o Pazo de Pondal, e a nova ponte de 1846, que viu substituir á antiga, como lembra unha doazón do Rei Fernando II en 1175 referíndose ao flumen de Cesso (o río Anllóns recibe un nome diferente dependendo do seu treito : Ceso, Anllóns, Grande e Carballo).

Na arquitectura relixiosa, destacan as igrexas de San Fins de Anllóns e de San Tiso de Cospindo. A igrexa de San Martiño de Cores ten unha porta románica do séc.XII, e a de San Vicencio da Graña conserva algunhas pedras do antigo mosteiro céltigo de Almerezo, fundado por San Rosendo no ano 867.

Pódense recrear os paseos do sobranceiro Bardo, homenaxeado anualmente no Simposio Pondaliano, camiñando ata as quilométricas dunas do Monte Branco. Este ecosistema de orixinal feitura e beleza continúa ata a recollida praia de Balarés, onde se atopa o peirao para o transporte de wolfram na II Guerra Mundial. O espacio natural do Monte Branco posúe un grande valor ecolóxico por mor da súa riqueza ornitolóxica e piscícola, como refuxio de aves migratorias e como couto de angula, lamprea, reo, salmón e troita.